Na alle mooie foto's van vorige week nu een fotoloos logje. Ik ben natuurlijk heel veel buiten maar ik heb mijn fototoestel bijna nooit bij mij, en de foto's gemaakt met mijn mobiel al is het zo'n modern modelletje) zijn niet altijd even mooi, en trouwens, daar loop ik ook niet de hele dag mee op zak. Zeker niet als het 35 graden is, dan heb ik maar weinig aan en dan past geen mobieltje in een zak, althans, dan heb ik geen zak.
Gelukkig hebben wij maar weing noodweer en regen gehad want de tuin was al vanouds nog heel nat van eerdere felle buien, dat klinkt vertrouwd niet?
Ach, het gaat dit jaar niet goed met de tuin, er zijn allerlei redenen voor te noemen die stuk voor stuk waar zijn, maar ik ga het niet doen.
Volgend jaar, in 2012, het magische jaar, zal het anders gaan. Let maar op.
Als we ons maar gezond en lekker voelen, als de mensen en de dieren het maar hun zin hebben hier. Dat is het belangrijkste.
En wat is het toch altijd fijn om een varken buiten te te zien liggen, af en toe een knorretje van tevredenheid. Die hoeven zich geen zorgen te maken of ze verdoofd of ritueel geslacht gaan worden. Het is zo'n geleuter dat gedoe over die slacht. Wie van deze mensen is er daadwerkelijk wel eens in een slachthuis geweest? Ik kan je zeggen, een slachthuis is een doffe ellende. Veel kortaangebonden dieren die wachten op hun einde met de angst in hun ogen, vaak nog een keiharde radio erbij aan. De geur van bloed. Het is altijd verschrikkelijk als een dier dood moet. Ritueel of niet. Ik denk zelf dat de weg er naar toe en het gebeuren voor het slachten nog erger is dan het slachten zelf. Misschien is ritueel slachten nog beter omdat meestal kleinschaliger is.
Onze lammeren gaan naar een kleine slager die zelf slacht. Geen ellendige taferelen. Ik breng ze zelf, mijn dieren. Ik blijf erbij tot ze dood zijn, sterker nog, ik houd ze zelf vast. Het is niet leuk maar ik wil zien hoe het met ze gaat en wat ze meemaken. Ik vind dat ik dat aan ze verplicht ben. Wie een dier doodt moet ook de consequenties aanvaarden. Ik praat het niet goed dat het gebeurd, maar als het dan txf3ch gebeuren moet, dan vind ik het de beste manier.
Dus wij gaan lekker door zo met onze boerderij, in voor en tegenspoed, Arie en ik, Leve Het Aardijk!